Apur Sansar (1959) : Satyajit Ray ♥♥♥♥♥
ชีวิตไร้ซึ่งพันธนาการเหนี่ยวรั้ง มักขาดบางสิ่งอย่างที่เป็นเป้าหมาย แรงผลักดันจูงใจ จนกว่าจะครุ่นคิดตระหนักขึ้นได้เองว่าพลาดอะไรไป มันอาจต้องแลกมาด้วยสูญเสียอิสรภาพ แต่นั่นคือการค้นพบจิตสำนึก และความรับผิดชอบต่อตนเอง, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
Aparajito (1956) : Satyajit Ray ♥♥♥♡
หลังจากเด็กชาย Apu เบิ่งตะวันกับ Pather Panchali (1955) ก็ถึงเวลาที่จะเติบโต ปรับตัว เรียนรู้จักโลกกว้าง ก้าวออกเดินทางสู่เมืองใหญ่ และเผชิญหน้าการสูญเสียสองครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
“ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”, บางสิ่งอย่างในชีวิตไม่สามารถหยุดยับยั้ง รั้งรีรอ เพราะถ้ามัวแต่เชื่องชักช้า ประเดี๋ยวก่อน ก็คงได้แค่จับจ้องมอง แล้วปล่อยให้มันผ่านเลยไป สุดท้ายอาจสายเกินแก้ไข เผชิญหน้าการสูญเสีย โศกนาฎกรรมโดยไม่ทันรับรู้ตัว
Pickpocket (1959)
ผมไม่ชอบสไตล์การกำกับของ Robert Bresson เสียเท่าไหร่ แต่ต้องยอมรับว่า Pickpocket เป็นหนังที่ ต้องเทคนิคของ Robert Bresson เท่านั้นที่ใช่เลย ทำออกมาได้ยอดเยี่ยม สวยงามและสมจริงที่สุด การันตีด้วยอันดับ 67 จากการจัดอันดับนิตยสาร Sight & Sound ถ้าคุณอยากเป็นโจรล้วงกระเป๋าต้องดูหนังเรื่องนี้ และถ้าคุณอยากปลอดภัยจากโจรล้วงกระเป๋าต้องดูหนังเรื่องนี้
การมาถึงของ Khrushchev Thaw ยุคสมัยที่ศิลปินในสหภาพโซเวียตได้รับอิสรภาพทางความคิดสร้างสรรค์ ไม่จำเป็นต้องสร้างผลงานชวนเชื่อ งอนง้อกองเซนเซอร์, The Cranes Are Flying (1957) ถือเป็นหมุดไมล์ มาสเตอร์พีซเรื่องแรก นำเสนอหายนะจากสงคราม เปิดเผยจิตวิญญาณแท้จริงของชาวรัสเซีย, คว้ารางวัล Palme d’Or จากเทศกาลหนังเมือง Cannes
Ikiru (1952)
ผลงานจากผู้กำกับ Akira Kurosawa กับสุดยอดการแสดงของ Takashi Shimura นี่เป็นหนังที่ตั้งคำถามกับการใช้ชีวิต เมื่อได้รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ช่วงเวลาที่เหลืออยู่คุณจะใช้มันทำอะไร หนังที่สอดแทรกแนวคิดที่ดีมากๆ แต่วิธีการนำเสนอค่อนข้างดูยากสักนิด คนดูถ้าไม่ชอบก็จะเกลียดไปเลย
Sansho the Bailiff (1954)
จากผู้กำกับ The Life of Oharu (1952) และ Ugetsu (1953) อีกหนึ่งผลงานของ Kenji Mizoguchi ที่เชื่อว่าคอหนังเก่าๆหลายคนอาจรู้จัก สำหรับคนญี่ปุ่น Sansho the Bailiff หรือ Sanshō Dayū ถือเป็น Japanese lore ชื่อดังที่มีการเล่าสืบต่อกันมายาวนาน น้อยคนที่จะไม่เคยได้ยิน แต่จะมีโอกาสได้ดูหนังไหมนั่นอีกเรื่องนะครับ
Wild Strawberries (1957) : Ingmar Bergman ♥♥♥♡
(8/7/2017) เมื่อตัวเลขอายุเราเพิ่มขึ้น มักชอบมองย้อนกลับไปหวนระลึกถึงอดีตวันวาน เกิดอารมณ์คิดถึงโหยหา (Nostalgia) วาดฝันอยากกลับคืนสู่ห้วงเวลานั้นอีกครั้ง ทำในสิ่งยังไม่ได้ทำ แก้ไขความผิดพลาด เพื่อชีวิตวันนี้ที่อาจดีขึ้นกว่าเดิม, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
ปรมาจารย์ผู้กำกับ Akira Kurosawa สรรค์สร้าง Rashômon (1950) เพื่อเป็นประตูเปิดสู่โลกยุคสมัยใหม่ (หลังสงครามโลกครั้งที่สอง) ที่มนุษย์ต่างมีความละโมบโลภ เห็นแก่ตัว หลงตนเอง สามารถพูดเล่าเรื่องราวในมุมมองต้องการ ไม่สนถูกผิดชอบชั่วดีอีกต่อไป, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
La Strada (1954) : Federico Fellini ♥♥♥♥♡
(1/1/2018) La Strada แปลว่า The Road, ถนนสายนี้ที่ Zampanò กับ Gelsomina เลือกเดินทาง แม้มิได้ราบรื่นสุขสมหวังนัก แต่พวกเขากลับขาดกันไม่ได้ เติมเต็มตั้งฉากอยู่ตลอดเวลา, นี่คือภาพยนตร์เรื่องที่ต่อยอดจากยุคสมัย Italian NeoRealism จุดเริ่มต้นสไตล์ Felliniesque คว้ารางวัล Silver Lion: Best Director จากเทศกาลหนังเมือง Venice และ Oscar: Best Foreign Language Film เป็นเรื่องแรก “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
Singin’ in the Rain (1952) : Gene Kelly, Stanley Donen ♥♥♥♥♥
(11/3/2018) นี่คือภาพยนตร์ที่รวบรวมหลากหลายบทเพลง Musical สุดฮิตในยุคคลาสสิก Remix ไว้ในอัลบัมเดียว ขับร้องท่ามกลายสายลมฝนเปียกโชกโชนหนาวเน็บ แต่เหมือนพระอาทิตย์สาดส่องอบอุ่นกายใจ, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
Seven Samurai (1954)
Akira Kurosawa ปรมาจารย์ผู้กำกับแห่งเอเชีย กับหนังที่ได้ชื่อว่าเป็นหนังที่ Epic ที่สุดในโลก นี่เป็นหนังเรื่องโปรดที่ผมชอบที่สุด นับตั้งแต่ที่ผมดูหนังเรื่องนี้จบเพียงครึ่งแรกเท่านั้น ครึ่งหลังคือความอลังการ ยิ่งใหญ่ในระดับที่ไม่มีหนังเรื่องไหนที่ผมดูแล้วจะรู้สึกแบบนี้ได้อีก
The Seventh Seal (1957) : Ingmar Bergman ♥♥♥♥
(7/7/2017) ทั้งๆที่รู้ว่า ‘เกิด’แล้วก็ต้อง’ตาย’ แต่มนุษย์ทั้งหลายพยายามจะยืดยื้อ ต่อรองร้องขอชีวิตกับความตาย ทั้งๆที่ก็รู้เช่นกันว่า ไม่มีทางจะเอาชนะได้ แต่ถ้าระหว่างนั้นสามารถกระทำอะไรเสร็จสำเร็จสักอย่าง ก็ถือว่าคุ้มค่าเพียงพอแล้ว … หรือเปล่า?, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
Awaara (1951) : Raj Kapoor ♥♥♥♥♥
(2/1/2018) อุดมการณ์ หลักการ ความเชื่อของมนุษย์หาใช่สิ่งต้องถูกต้องเสมอไป กับผู้พิพากษาที่มีทัศนคติ ‘พ่อเป็นโจร มีลูกย่อมต้องกลายเป็นโจร’ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์กลับตารปัตร ลูกแท้ๆของตนเองกลับกลายเป็นโจร ทุกสิ่งอย่างที่เคยยึดถือมั่นพลันพังทลายสูญสิ้น, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
The Searchers (1956) : John Ford ♥♥♥♥♡
(8/1/2018) แม้บทบาทของ John Wayne จะเต็มไปด้วยความรังเกลียดชัง Racism หยามเหยียดชาวพื้นเมืองอินเดียนแดง แต่สิ่งที่เขาออกค้นหาไม่ใช่แค่หลานสาวที่ถูกลักพาตัว แต่ยังคือจิตวิญญาณ และการไถ่โทษของตนเอง, ผลงาน Masterpiece ของผู้กำกับ John Ford ทรงอิทธิพลที่สุดเรื่องหนึ่งในวงการภาพยนตร์ ความสวยงามของ Technicolor ช่างตราตรึงยิ่งนัก “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
Les Quatre Cents Coups (1959) : François Truffaut ♥♥♥♥
(9/1/2019) มากกว่าแค่กึ่งอัตชีวประวัติผู้กำกับ François Truffaut หรือสถานะประเทศฝรั่งเศสขณะนั้น แต่ยังคือมุมมองโลกทัศนคติต่อวงการภาพยนตร์ เต็มไปด้วยผู้ใหญ่หัวโบราณ พยายามชี้ชักนำ ครอบงำความคิด ยึดติดรูปแบบเดิมๆ เด็กรุ่นใหม่พบเห็นเช่นนั้น แปลกอะไรจะแสดงความหัวขบถก้าวร้าวออกมา, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
Gate of Hell (1953) : Teinosuke Kinugasa ♥♥♥♥♡
(14/12/2017) หนังรางวัล Grand Prix (Palme d’Or) และ Oscar: Best Foreign Language Film ที่เกือบสูญหายไปแล้วเรื่องนี้ นำเสนอตัณหาของซามูไรหนุ่ม พยายามทำทุกสิ่งอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว แต่เธอกลับยึดมั่นในเกียรติและศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิง ต่อให้ต้องลงนรกก็ไม่มีวันที่ฉันจะ…, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
มนุษย์มีความ’กระหาย’ที่จะมีชีวิต ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากสังคม แต่เมื่อ Guru Dutt พานพบเห็นความละโมบโลภ มักมาก เห็นแก่ตัว หญิงสาวขายเรือนร่างและจิตวิญญาณเพื่อเงินทอง ความสุขสบาย อิ่มกาย เลยค้นพบว่านั่นไม่ใช่โลกที่ตนเองปรารถนาอาศัยอยู่ หดหู่สิ้นหวัง หมดสิ้นเรี่ยวแรงกำลังใจ, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
ญี่ปุ่นยุคสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประกอบการมาถึงของระบบทุนนิยม ทำให้ขนบวิถี ธรรมเนียมประเพณี ความครุ่นคิดอ่าน ค่านิยมสังคม เกิดการปรับเปลี่ยนแปลงหน้ามือเป็นหลัง คือชนวนสาเหตุให้เกิดปัญหาช่องว่างระหว่างวัย ความไม่เข้าใจกันระหว่างพ่อ-แม่ ลูก หลาน นำเสนอผ่านความเรียบง่าย ‘สไตล์ Ozu’ ช่างมีความงดงามตราตรึง แฝงข้อคิดลุ่มลึกซึ้ง หนึ่งในภาพยนตร์ทรงคุณค่าที่สุดในโลก, “ต้องดูให้ได้ก่อนตาย”
James Stewart ล้มป่วยโรคกลัวความสูง เกิดอาการโลกหมุน วิงเวียนศีรษะ (Vertigo) หน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม แต่เพราะความหมกมุ่นในภาพลักษณ์ของ Kim Novak จึงพยายามผลักดันตนเอง ปีนป่ายขึ้นบันไดไปจนถึงจุดสูงสุด ถึงอย่างนั้นความสำเร็จดังกล่าวกลับทำให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งอย่าง
