Top 10+20 Guillermo del Toro Favorite Films

Top 10+20 Guillermo del Toro Favorite Films

รวบรวม 10+20 ภาพยนตร์เรื่องโปรดของผู้กำกับชื่อดัง Guillermo del Toro ที่เป็นแรงบันดาลใจ รสนิยมและมีอิทธิพลแทรกอยู่ในผลงานหนังเรื่องต่างๆของเขา ลองตรวจสอบกันดูเลยว่า คุณรู้จักหนังโปรดของเขากี่เรื่อง?

Guillermo del Toro Gómez (เกิดปี 1964) ผู้กำกับสร้างภาพยนตร์สัญชาติ Mexican เกิดที่ Guadalajara, Jalisco, ในครอบครัว Catholic ที่เคร่งครัด ตั้งแต่เด็กชื่นชอบหยิบกล้อง Super 8 ของพ่อ สร้างหนังสั้นเป็นสิบเรื่องๆมักเกี่ยวกับสัตว์ประหลาด โตขึ้นเข้าเรียน Universidad de Guadalajara Centro de Investigación y Estudios Cinematográficos จบออกมาทำงานเป็นนัก Special Make-Up Effect อยู่สิบปี ได้อาจารย์ระดับตำนาน Dick Smith เป็นผู้สั่งสอนแนะนำ

สร้างภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรก Cronos (1993) แม้ขาดทุนย่อยยับ แต่ได้กระแส Cult ตามมา และไปเข้าตาสตูดิโอ Miramax ให้ทุนสร้างถึง $30 ล้านเหรียญ กับผลงานเรื่องถัดไป Mimic (1997) แต่ก็ยังคงขาดทุนย่อยยับอีก แล้วได้กระแส Cult ตามมา ทำให้มีอีกสองภาคต่อ (แต่ del Toro ก็ไม่ได้มีส่วนร่วมอะไร) ดิ้นรนไปประเทศสเปนสร้าง The Devil’s Backbone (2001) ได้เพื่อนสนิท Pedro Almodóvar จัดหาทุนให้ เสียงตอบรับดีล้นหลามทำเงินได้นิดหน่อย, ตามด้วย Blade II (2002), Hellboy (2004) และกลายเป็นตำนานกับ Pan’s Labyrinth (2006) และน่าจะคว้า Oscar: Best Director ได้จาก The Shape of Water (2017)

ในการจัดอันดับ Sight & Sound Greatest Films Poll เมื่อปี 2012 ผู้กำกับ del Toro ได้ส่งชื่อ 10 ภาพยนตร์เรื่องโปรดของตัวเอง อันประกอบด้วย (เรียงตามตัวอักษร)

Otto e mezzo

8 1/2 (1963)  : Federico Fellini ♠♠♠♠♠

“8½ พูดถึงชีวิตและงานศิลปะควบคู่ไปด้วยกัน”

“A true classic has to be both intimate and universal. To speak about cinema through cinema requires a voice unwavering in its passion and purity. 8½ speaks as much about life as it does about art – and it makes certain to connect both. A portrait of the teller and his craft – a lustful, sweaty, gluttonous poem to cinema.”

La Belle et la Bête (1946)  : Jean Cocteau ♥♥♥

“ถัดจาก Georges Méliès ก็มีแต่ Jean Cocteau ที่เข้าใจทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับเทพนิยาย”

“La Belle et la Bête is the most perfect cinematic fable ever told. After Méliès, only Cocteau has understood that perfect simplicity is required to tell a fairytale – and that nothing but the power of pure cinema is needed to create awe and wonder.”

Frankenstein

Frankenstein (1931)  : James Whale ♥♥♥◊

“Frankenstein คือภาพยนตร์/เรื่องเล่า ทุกสิ่งอย่างผมกลายเป็น”

“Frankenstein is a film – and a tale – that touches the very essence of what I am and all that I believe in. Whale’s superb eye and tonal command are matched by a Karloff performance that manages to transmit both fragility and power.”

Freaks

Freaks (1932)  : Tod Browning ♥♥♥

“ทุกขณะคือความบริสุทธิ์ น่ากลัวที่สุด”

“Full of iconic moments of pure cinema, pulp horror, carny noir, perverse melodrama – Freaks is still unclassifiable after many decades. Still sick, twisted, perverse and profoundly human. Pickled in a jar of bile, it contains Browning’s view of the world at its purest.”

GoodFellas (1990)  : Martin Scorsese ♥♥♥♥

“ผู้กำกับ Martin Scorsese ได้ให้กำเนิดภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลสุดในสองทศวรรษล่าสุด”

“With Goodfellas Scorsese gives birth to the 21st century in one of the most influential films of the last two decades. A movie that can be rewatched endlessly and remain fresh and surprising. Perfect in every aspect, behind and in front of the camera.”

Greed

Greed (1924)  : Erich von Stroheim ♥♥♥♡

“ภาพยนตร์ที่นำเสนอความวิปริตของมนุษย์ออกมาได้อย่าง เลิศหรูหรา”

“An exquisite engraving of human perversity, Greed is a monumental fable that will continue to influence cinema for decades to come. As modern and brutal today as it was the day it was released. A perfect reflection of the anxiety permeating the passage into the 20th century and the absolute dehumanisation that was to come.”

Los Olvidados

Los Olvidados (1950)  : Luis Buñuel ♥♥♥♥

“ความ Surreal ของหนัง กรีดลึกเข้าไปถึงทรวงใน”

“I am certain that my favourite Buñuel is the Mexican period Buñuel and of all his films, Los olvidados and El (1953) shine the brightest. His surreal, anarchist spirit cuts the deepest when used against a conventional genre or a commercial constraint. This example of the golden era of Mexican cinema packs a punch, never flinching in depicting innocence suffocating by rules and concrete buildings. Ruthless Dickens as regurgitated by an atheist.”

Modern Times

Modern Times (1936)  : Charlie Chaplin ♥♥♥♥♡

“Modern Time คือการแสดงบัลเล่ต์แห่งวงการภาพยนตร์”

“Modern Times: ballet, pantomime and absolute command of the cinematic medium. Chaplin manages to entertain and move the audience. In a sense it is the flip side of Murnau’s Sunrise.”

nosferatu

Nosferatu (1922)  : F. W. Murnau ♥♥♥♡

“Nosferatu คือมหกรรมดนตรี (Symphony) แห่งความกลัว”

“Nosferatu is a symphony of fear indeed – and a symphony of perfect visual storytelling. The hypnotic nature of the film engrosses the audience into a trance. Along with Dreyer’s Vampyr (1932), it’s one of the two pillars for every vampiric film ever made. Whereas Dreyer concerns himself with the spiritual, Murnau’s film has a tangible, physical component of corruption that makes evil immediate and real.”

Shadow of a Doubt (1943)  : Alfred Hitchcock ♥♥♥♥

“Shadow of the Doubt คือภาพยนตร์สมบูรณ์แบบของ Hitchcock”

“Shadow of the Doubt is one of the perfect Hitchcock – the very first true American Gothic he made, and an eerie portrait of the world of the past being transformed by the touch of evil. As quintessentially American as Edward Hopper or Harper Lee.”

ครั้งหนึ่งเคยให้สัมภาษณ์กับ Criterions ถูกขอให้เลือกมา 10 เรื่อง แต่พี่แกก็สุดกวนประสาท แสร้งทำเป็นตัดสินใจไม่ได้ เลยให้อันดับเท่ากัน รวมแล้ว 21 เรื่อง (จะมีซ้ำกับลิสข้างบนหนึ่งเรื่องคือ La Belle et la Bête (1946)

Throne of Blood

(=1) Throne of Blood (1957)  : Akira Kurosawa ♥♥♥♥

“Kurosawa’s being one of the essential masters is best represented by these, his most operatic, pessimistic, and visually spectacular films. Try and guess which is which. How he managed to be both exuberant and elegant at the same time will be one of life’s great mysteries.”

 

High and Low

(=1) High and Low (1963)  : Akira Kurosawa ♥♥♥♥

Ran

(=1) Ran (1985)  : Akira Kurosawa ♥♥♥♥

 

The Seventh Seal

(=2) The Seventh Seal (1957)  : Ingmar Bergman ♥♥♥♥

“I am often surprised at how the humor and comedic elements in The Seventh Seal seem to be overlooked in favor of its reputation as a quintessential ‘serious’ art film.”

(=2) Fanny och Alexander (1982)  : Ingmar Bergman ♥♥♥♥

“Fanny and Alexander is Dickens, Hans Christian Andersen, and John Calvin rolled into one.”

(=3) La Belle et la Bête (1946)  : Jean Cocteau ♥♥♥

 

Eye Without a Face

(=3) Les yeux sans visage (1960)  : Georges Franju ♥♥♥♥

“The clash of haunting and enchanting imagery has seldom been more powerful. Eyes Without a Face boasts an extraordinary soundtrack too!

Great Expectations

(=4) Great Expectations (1946)  : David Lean ♥♥♥♥♡

“Most people remember David Lean for his big-scale epics, like Doctor Zhivago, Lawrence of Arabia, or The Bridge on the River Kwai. But here he is at his most precise and poetic. Both movies are epics of the spirit, and both are plagued by grand, utterly magical moments and settings;”

Oliver Twist

(=4) Oliver Twist (1948)  : David Lean ♥♥♥♥

“Lean understand the need for hyperbole in order to manage the larger-than-life Dickensian archetypes. Some of the passages in both films skate the fine line between poetry and horror.

(=5) Time Bandits (1981)  : Terry Gilliam ♥♡

Time Bandits is a Roald Dahl–ian landmark to all fantasy films. Seeing Time Bandits with my youngest daughter just two weeks ago, I was delighted when she laughed and rejoiced at the moment when Kevin’s parents explode into a cloud of smoke.

Brazil

(=5) Brazil (1985)  : Terry Gilliam ♥♥♥♡

“Terry Gilliam is a living treasure, and we are squandering him foolishly with every film of his that remains unmade. Gilliam is a fabulist pregnant with images—exploding with them, actually—and fierce, untamed imagination. He understands that ‘bad taste’ is the ultimate declaration of independence from the discreet charm of the bourgeoisie. He jumps with no safety net and drags us with him into a world made coherent only by his undying faith in the tale he is telling. Brazil remains one of the most important films of my life

Onibaba

(=6) Onibaba (1964) : Kaneto Shindo 

“Horrors and desire, death and lust go hand in hand in Onibaba and Kuroneko, a perverse, sweaty double bill from Kaneto Shindo. I saw these two films at age ten, and they did some serious damage to my psyche. Both are perfect fables rooted in Japanese folklore but distinctly modern in their approach to violence and sexuality. As exuberant and exquisite as a netsuke carving, these atmospheric jewels show mankind trapped in a cosmically evil world. The tales seem to fit together so perfectly that they fuse into one as time goes by.

Kuroneko

(=6) Kuroneko (1968)  : Kaneto Shindo 

Paths of Glory

(=7) Paths of Glory (1957)  : Stanley Kubrick ♥♥♥♥

“Kubrick was a fearsome intellect. His approach to filmmaking and storytelling remains as mysterious at it is compelling. The illusion of control over the medium is total. Both films speak eloquently about the scale of a man against the tide of history, and both raise the bar for every “historical” film to follow.

spartacus

(=7) Spartacus (1960)  : Stanley Kubrick ♥♥♥

 

Sullivan's Travels

(=8) Sullivan’s Travels (1941)  : Preston Sturges ♥♥♥♡

“The candle that burns twice as bright burns half as long, as the saying goes—and Sturges’s films and meteoric, puzzling career confirm this. These are masterful films full of mad energy and fireworks, but Sullivan’s Travels also manages to encapsulate one of the most intimate reflections about the role of the filmmaker as entertainer. Many have attempted to mine the same field as Sturges, and all have failed. A rara avis in the landscape of film.

Unfaithfully Yours

(=8) Unfaithfully Yours (1948)  : Preston Sturges ♥♥♥♥

Vampyr

(=9) Vampyr (1932)  : Carl Theodor Dreyer ♥♥♥♥

“Sheer terror and sheer poetry, but both stem from distinctive medieval traditions. Vampyr is, strictly speaking, a memento mori, a stern reminder of death as the threshold of spiritual liberation. Like any memento mori, the film enthrones the right morbid imagery (skull, scythe, white limbo) in order to maximize the impact of the beautiful, almost intangible images that conclude it. If only Criterion had acquired my commentary track—sigh—from the UK edition.

Häxan

(=9) Häxan (1922)  : Benjamin Christensen ♥♥♥

Häxan is the filmic equivalent of a hellish engraving by Bruegel or a painting by Bosch. It’s a strangely titillating record of sin and perversity that is as full of dread as it is of desire and atheistic conviction, and a condemnation of superstition that is morbidly in love with its subject. 

The Spirit of Beehive

(=10) The Spirit of the Beehive (1973)  : Víctor Erice ♥♥♥♥

“The two supreme works of childhood/horror. Lamentations of worlds lost and the innocents trapped in them. Sublime fairy tales of despair that depict the adult world as a toxic environment for kids to exist in. Secret treasures kept in the hearts of children must be safeguarded from the corruption of an adult world full of certainty and arrogance. Both films are so beautiful and so dark—they truly make me weep in awe.

The Night of the Hunter

(=10) The Night of the Hunter (1955)  : Charles Laughton 

 

ทั้งสามสิบเรื่องแยกได้เป็น
– ทศวรรษ 20s จำนวน 3 เรื่อง
– 30s จำนวน 4 เรื่อง
– 40s จำนวน 6 เรื่อง
– 50s จำนวน 5 เรื่อง
– 60s จำนวน 6 เรื่อง
– 70s จำนวน 1 เรื่อง
– 80s จำนวน 4 เรื่อง
– 90s จำนวน 1 เรื่อง

แบ่งตามประเทศ
– Hollywood จำนวน 11 เรื่อง
– ญี่ปุ่น จำนวน 5 เรื่อง
– อังกฤษ จำนวน 4 เรื่อง
– ฝรั่งเศส จำนวน 3 เรื่อง
– สวีเดน จำนวน 3 เรื่อง
– อิตาลี, เม็กซิโก, เยอรมัน, สเปน อย่างละ 1 เรื่อง

รสนิยมของ del Toro มักเวียนวนอยู่ในความชื่นชอบสัตว์ประหลาด เทพนิยาย ไม่ก็เรื่องราวเกี่ยวกับเด็ก และด้านมืดที่อยู่ภายในจิตใจตัวละคร, สังเกตว่าภาพยนตร์แทบทุกเรื่องในสองลิสนี้ มักต้องมีตัวร้ายที่โหดโฉดชั่ว หรือบางสิ่งอย่างที่สร้างความหลอกหลอน ‘Horror’ ให้บังเกิดขึ้นกับผู้ชม

ทิ้งท้ายด้วย Quote ประโยคหนึ่งที่ del Toro เคยให้สัมภาษณ์ไว้ หยาบคายแต่ได้ใจดีจริง

“Do whatever the fuck you want, even if it’s wrong, and then tell about it with honesty. That is filmmaking to me…Success is fucking up on your own terms.”

reference: https://www.criterion.com/explore/125-guillermo-del-toro-s-top-10
reference: http://www.bfi.org.uk/films-tv-people/sightandsoundpoll2012/voter/962

หมายเหตุ

♥ ที่อยู่หลังชื่อเรื่อง คือคะแนนความชอบของผมนะครับ เต็ม 5 ดาว (เรื่องโปรด)
♡ คือ 1/2 คะแนน

Leave a Reply

Be the First to Comment!

avatar
  Subscribe  
Notify of